''İnsanların ruhunu öldürüyorlar anne. İşte asıl cinayet bu. Utanılacak bir cinayet...Birtakım silahlar çıkartıyorlar, insanları öldürüyorlar ve bunu yapanlara devlet diyorlar. Evlerine, sosyal statülerine, paralarına hiç bir zarar gelmesin diye garip insanları harcıyorlar. Anlıyorsun beni değil mi anne? Halkın ruhunu kurutuyorlar ve hiç bir şey anlamaz hale getiriyorlar.''

Oysa konuşsak ya da dokunsak birbirimize,
çekip gidecekti içimizdeki o korkunç noksanlık...

Birini seveceksen, onu herşeyinle sevme.
Çünkü bittiğinde;
onu unutamamana değil,
unutamayacak kadar çok sevdiğine yanarsın.

Giderken kendimi sende bırakmayı diliyordum, gördüm ki sana hiç gelmemişim… Anladım ki iyi niyetlerle dolu temenniler yalana sıvanmış teşekkürlerde, boğuluyormuş… Merhabanın boynunu bükene elveda demek zulümmüş. Zülüflerinden zül akan yare, sancıyan yaram kadar bile değer görmem… Ondandır ki yarim ile değil yaram ile hoşum…

''Bir insan muhatabını ya öldürür, ya da affeder yaşatır, arafta bırakmaz.''

Gittin mi büyük gideceksin ! Ayrılık bile gurur duyacak seninle.. Gittin mi ayakların onun yakınından bile geçmeyecek.. Gölgen bile kalmayacak ardında.. Gittin mi onurunla gideceksin..../

Oysa milyon hali vardı seni sevmenin
Çarpmasaydım eğer buzdağı kalbine.
...

Müebbet yemiş sanılmasın ömrümüzde sonbahar.
Usulünce olmalıydı ama, dudaklarımıza sinen bir hoşçakal
Hem ne sen Tahir'din ne de ben Zühre.
Zaten onlar da sadece Nazım'ın düşlerinde nefes alan,
Hayali mi hayali deli dolu iki virane....

Herşeyin bir kanunu varya hani;
aşkında kendine göre bir kanunu vardır.
Sevdimi insan o kanunun hükmünü yerine getirir,
hiç birşey ayıramaz gerçekten sevenleri.
Ölüm bile...

“Sevdiğin her şeyi er ya da geç kaybedeceksin, ama sonunda sevgi başka bir surette geri dönecek.''