[kalpsiizz]

Bistamlı Beyazıd sevgi sanılan boş bir kuruntunun, duvarların yüzüne çarparken unutulmaz bir ders verir:
" Allah'ı seviyorum sanırdım! Ama anladım ki, esas olan O'nun sevmesi imiş. Allah bir kulu severse, onun kalbini kendisi ile meşgul edermiş"
Doğrudur... Bistamlı Beyazıt'ın dediği gibi, sevgi eğer sevilenin sevgisini getirmeyecekse, boş bir kuruntudur. Allah'ı o kadar seveceksin ki, neticede O sizi sevmeye başlayacak. O zaman sizin sevginiz, O'nun sevgisine mahkûm olur. İşte o zaman O'nun gören gözü, işiten kulağı, yürüyen ayağı olursunuz.

*İşte size Bağdatlı Cüneyd'in cümleleri, Mevlana'nın ufkunu ne kadar da çok hatırlatıyor:
"Şu kalp Allah'a aittir. O'na sakın yabancıyı sokma!"
Sevgide dozu iyi anlamak şarttır. Sevgi teslimiyet ve tam bir tevekkülü gerektirir. Gayrisinden hicret ve fıkrat (ayrılık) gerektirir. Koşmak, koşmak, koşmak ve yine koşmak gerektirir.
Sevginin kapısı hiç kapanmaz zira. Kapıyı kapalı zannediyorsanız, sevgiliyi tanımıyorsunuz demektir. Belki de kapısı kapalı olan sevgili değildir, sevgili olamaz ...
Salih Mürri, bir gün vaaz ediyor camide. Ümitsizliği kıracak sözler kullanıyor, ümidin kapılarını açıyor. Ümitsizliğin yakan bir ateş olduğunu anlatıyor. Bunu da şöyle formüle ediyor:
" Ümitsizliği yenin. Bir insan Yüce Allah'ın kapısını ısrarla çalarsa, kapı mutlaka bir gün açılacaktır!"
Sözler böyleydi ve doğruydu da. Ama cemaatin arkasında bir kadın vardır ve onun dünyasında ayrı, apayrı fırtınalar kopmaktadır. O, Salih'in durduğu yerde değildir. Birden ayağa kalkar ve seslenir:
" Daha ne zamana kadar böyle demeye devam edeceksin? O kapı hiç kapanmadı ki açılsın!"
Evet; sevgilinin kapısı hiç kapanmaz. Zaten kapısı kapanacak sevgili, sevgili değildir.
Öyle bir sevgili sevin ki, herkesin kapısı kapandığında bile O'nun kapısı açık dursun!

cok güzel bir paylasim tsk, evet gercek sevgilinin kapisi hic kapanmaz biz oradan ayrilmadigimiz sürece