“Ne mutlu Türküm diyene” ırkçılık değil, birleştiriciliktir.
“Ne mutlu Türküm diyene” sözü, bir kan bağı ya da etnik üstünlük iddiası değildir. Bu ifade, ortak bir vatana, ortak değerlere ve ortak bir geleceğe gönüllü olarak aidiyet duyan herkesin eşitliğini esas alır. Buradaki “Türk” kavramı, biyolojik bir tanım değil; siyasal, kültürel ve yurttaşlık temelinde şekillenmiş kapsayıcı bir kimliktir.
Bu sözün özü şudur: Bu ülkenin dilini, hukukunu, bayrağını ve kaderini paylaşan herkes eşittir. Kökeni, inancı, mezhebi, dili ne olursa olsun; Türkiye Cumhuriyeti’ni kendi yurdu olarak gören herkes bu kimliğin doğal parçasıdır. Zorla dayatılan bir kimlik değil, isteyerek sahiplenilen ortak bir paydadır.
Irkçılık, bir grubu diğerlerinden üstün görür. “Ne mutlu Türküm diyene” ise üstünlük değil, eşitlik söyler. Dışlama değil, kapsama çağrısıdır. “Diyene” kelimesi bile bunun en açık göstergesidir. Yani bu ifade, “olanlara” değil, “kendini bu ortak kimliğin parçası sayanlara” yöneliktir.
Bu anlayış, farklılıkları yok saymaz; onları ortak bir yurtta birlikte yaşamanın zenginliği olarak kabul eder. Birleştiricidir çünkü insanları soylarına göre değil, ortak değerler etrafında buluşturur. Ayrıştırıcı değil; tam tersine toplumu ortak bir bilinçte bir arada tutmayı hedefler.
Kısacası, “Ne mutlu Türküm diyene” demek; Kürt, Türk, Arap, Çerkes ya da başka bir kökenden gelmesine bakılmaksızın; Hristiyan, Müslüman, Alevi, Sünni ya da farklı bir inanca sahip olsun olmasın,
ben bu ülkenin eşit bir yurttaşıyım, bu ülkenin sorumluluğunu alıyorum ve geleceğini sahipleniyorum demektir.
Bu söz; ırkçılık değil, ayrım yapmadan herkesin ortak bir yurtta birlikte yaşama iradesinin güçlü ve net bir ifadesidir.
NE MUTLU AFSAR TÜRKMENIYIM..
NE MUTLU TÜRKÜM DIYENE!
|