[Tabula_Rasa]

Siyasal İslamcılık bir inanç biçimi değil, bir iktidar tekniğidir.

Dini vicdandan koparır, devlete bağlar. Ahlakı değil itaati, hakkı değil sadakati üretir. Tartışması yok.

Bu zihniyet yeni değildir. Emevi- Muaviye’ye den uzanan çizgide din, iktidarı meşrulaştırmanın aracı yapılmıştır. Bugün adına “dava” deniyor; ama değişen bir şey yok. Din propaganda olur, adalet ise çıkarın gölgesinde ezilir.

Bizim meselemiz AKP’ymiş, MHP’ymiş, BBP’ymiş değildir.
MHP milliyetçi bir parti değildir; milliyetçi motiflerle süslenmiş başka bir siyasal İslamcı aparattır. Kavga partilerle değil, topyekûn bu zihniyetledir.

Çünkü siyasal İslamın olduğu yerde din yaşayamaz.
Din ancak özgür vicdanda ve adalette din olarak kalır.

Ve asıl mesele şudur:
Tek adam, devleti kendisiyle özdeşleştirir.
Doğrudan kendisi için istemez; kutsallaştırılmış bir devlet için ister.
Ama o devlet, onunla anlam kazanır.
Yani dolaylı yoldan, yine kendisi için ister.

Bu yüzden itaat “ibadet”, sadakat “iman”, muhalefet ise “ihanet” ilan edilir.
Devlet ile özdeslesmis TEK ADAM kutsallaştıkça adalet ölür;
adalet öldükçe din, sadece iktidarın dili olur.

Biz buna itiraz ediyoruz.
Çünkü din devlete bağlandığında değil, vicdana döndüğünde kurtulur.